دکترین طب ایرانی ، روش برخورد با سرطان ها :

1.هرکس اثری از سرطان در بدنش به هر وسیله ای مشخص شد ، سراسر جسم او مبتلا به سرطان و یا مستعد پذیرش سرطان است.

2. لازم است به محض شروع درمان سرطان تمام بدن بیمار رانسبت به سرطان بیمه کنیم تا اگر تعدادی از سلول های سرطانی موفق به فرار شده و به نقطه دیگری از بدن کوچ کنند نتوانند به زندگی ادامه دهند و به دلیل نامساعد بودن زمینه برای زیست و حمله نیرو های دفاعی از بین بروند.

3. لزوما نباید به بهانه شناسایی نوع سرطان هیچ گونه آزمایشی که موجب تحریک سلول های سرطانی شود انجام گردد. اگر تحریک شوند نباید زمانی این تحریک صورت پذیرد که بخش های دیگر جسم مساعد برای پذیرش متاستاز باشند.

4.سلول های سرطانی می توانند روش درمان را شناسایی و تاکتیک های آن را خنثی نمایند. پس هوشمندند.

5.هنگامی که درمان های طبیعی با موفقیت روبرو شد لازم است تا آخرین سلول سرطانی از بدن پاک شود و درمان تا آخرین مرحله ادامه داشته باشد.

6. درمان سرطان ها با داروهای غیر طبیعی و شیمیایی امکان پذیر نیست و نباید به بهانه تعداد معدودی که موقتا بهبود یافته اند تعداد کثیری از بیماران را به بحران کشاند.

7. سلول های سرطانی همانطور که اشاره شد به تعبیری هوشمندند. پس اگر دارو ها کارائی 100 درصد نداشته باشند و یا اگر دارو های گیاهی را با روش طب سنتی بدهیم ولی مدتی درمان به هر علتی قطع شود دارو ها توسط سلول های سرطانی شناسایی شده و تکرار مجدد آن بی اثر خواهد بود.

عوارض نمونه برداری

نمونه برداری بر  اساس قوانین طب پایه موجب تحریک سلول های سرطانی می گردد. موارد بسیاری از بیماران هستند که تنها به دلیل انجام این کار آن هم بیهوده جان باختند، نمونه برداری به نظر ما زیانبارتر از  عمل جراحی  است. چرا که در نمونه برداری ممکن است به اندازه  نوک سوزن از تومور برداشته شود ولی در جراحی  مقادیر  اعظم تومور برداشته می شود . در هر دو روش تومور تحریک می شود با این  تفاوت  که در جراحی زمان بیشتری طول می کشد  تا تومور زخم خورده رشد کند و انتقام گیری را شروع نماید ، ولی در نمونه برداری تومور تحریک شده اما بخش بزرگی از آن باقی مانده و با سرعت و قدرت تمام به میزبان حمله می کند. نظریه طب ایرانی همواره بر این بوده که سرطان ها را تحریک نکنید !!